Sivas davasının seyri, adaletin, gerçek suçluların ve sorumluların açığa çıkartılmasının değil, devletin aklanması ve düzenin siyaset ihtiyaçları doğrultusunda yürütüldü.

İlk başta dava küçük cezalarla sonuçlandırıldı. Katliamın planlı ve organize olduğu kabul edilmedi. Çünkü bunun kabul edilmesi, katliamın arkasındaki güçlerin soruşturulmasını da beraberinde getirecekti. Dahası, “Aziz Nesin’in tahriki” gerekçe gösterilerek, verilen cezalarda ayrıca indirimlere gidildi. DGM Aziz Nesin hakkında “dine hakaret ve devletin manevi şahsiyetini küçük düşürme” gerekçesiyle suç duyurusunda bulundu. Mahkemeler katillerin saldırı ve gösteri salonlarına dönüştürüldü. Katledilenlerin davayı izlemeye gelen aileleri, dostları ise polisin coplu saldırılarına maruz kaldılar.

28 Şubat süreciyle birlikte davanın seyri de değişti. Devlet, Sivas davasını 28 Şubat manevrasının dolgu malzemesi ve aynı zamanda Alevi kitleleri yedeklemenin bir aracı olarak kullanmaya karar verdi.

Tabii ki bu değişimde, katliamda devletin gizli ve açık güçlerinin fiili ve siyasal sorumluluğunu açığa çıkarmak yönünde değişen hiçbir şey olmadı. Tersine, Sivas katliamı “laik devleti yıkmayı amaçlayan bir eylem” olarak gösterildi. Katliamın başlıca sorumlularından olan devlet, kendisini katliamın hedefi ve mağduru olarak gösterme yolunu tuttu.

Öncesinde “Sivasın katili sermaye devleti, katil devletten hesap soracağız” diyen kitleler, böylece “şeriata karşı laik devletin koruyucusu”, “MGK’nın, ordunun destekçisi”, “Cumhuriyetin bekçisi” konumuna doğru çekilmek istendi. Kitlelerin katliama, dolayısıyla devlete karşı birikmiş öfkesi, böylece yeniden devletin potasına akıtılarak düzen içinde eritilmek istendi.

Verilen idam cezaları ile devlet, dün bizzat katlettirdiği ve katledilmesine seyirci kaldığı kitlelerin bu sefer hamisi pozlarına büründü.

Davanın bugünkü sonucu, perde arkasındaki gerçek suçluları korumanın ve gizlemenin bir aracı haline getirildi. Devlet bu idam kararları ile Sivas katliamını örtbas etmeye, kendisini aklamaya çalışıyor.

Katliamı örgütleyen asıl güç devletin gizli elidir, CİA-MİT-Kontr-gerilladır.

Sivas davası işçi sınıfı ve emekçiler nezdinde sona ermedi. Katil devletten tüm katliamlarının hesabı soruluncaya kadar da sona ermeyecek.

Sivas ilk değildi. 1980 öncesinde Çorum, Maraş katliamları da, yükselen ve Alevi-Sünni, Türk-Kürt emekçi halkı birleştiren devrim mücadelesini, mezhep kutuplaşmasını ve çatışmasını kışkırtarak engellemenin, ilerici, Ordu laikliğin değil
sermaye iktidarının
eli kanlı bekçisidir!

Cem Vakfı Başkanı İzzettin Doğan, Alevilerin sorunlarının çözümü için meclisten ve meclisteki partilerden umudu kestiklerini ve bu konuda ordudan olumlu beklenti içinde olduklarını açıkladı.

Ordu laikliğin değil, sermaye iktidarının bekçisidir.

Sermaye iktidarını ayakta tutabilmek için, sosyalizme, devrime, işçi sınıfına, ezilen halka, ezilen mezhebe karşı dinsel gericiliği kirli ve kanlı bir silah olarak örgütleyenler, kullananlar bunlardır.

Emekçi halkı kendi içinde Alevi-Sünni diye bölmek, mezhep çatışmasını körüklemek için çalışanlar, taraf tutanlar, Maraş, Çorum, Sivas katliamlarını organize edenler bunlardır.

1980 faşist darbesi ile dinsel gericiliğin hem önünü açan, hem yolunu düzleyen, hem de yarattıkları ekonomik-sosyal kültürel yıkım sayesinde besleneceği toprağı sulayanlar da bunlardır.

Kürt halkının ulusal mücadelesine karşı dinsel gericiliği bir kirli savaş aracı olarak kullananlar, Hizbul-kontrayı örgütleyenler de bunlardır.

28 Şubat ile bu kanlı ve kirli defter kapanmamıştır.

Devlet dinsel gericiliğin kökünü hiçbir zaman kurutmayacaktır. İhtiyacı olduğu zaman tepe tepe kullanmıştır. Dinsel gericilik sadece devletin bir aleti olma aşamasından çıkıp kendisi için iktidardan pay isteyince, ekonomik ve siyasi tavizler kopartmaya başlayınca, 28 Şubat süreci devreye sokulmuştur. Bu dinsel gericiliğin kökünün kurutulması değil, sadece nadasa bırakılma operasyonudur. Yarın ihtiyaç duyunca yeniden önleri açılacaktır. Dinsel gericiliğin sopası dün de devletin elindeydi, bugün de devletin elindedir. Devletten, ordudan, düzenden sorunlarımızın çözümü için medet ummak, yeni kanlı tuzakların yolunda ilerlemek demektir.

Peki, ya 28 Şubat süreci Alevi inanca sahip işçi ve emekçilerin çalışma ve yaşam koşullarında ne sonuçlar doğurdu? Bu açıdan sermaye işçi sınıfı ve emekçileri azgınca sömürürken, İMF-TÜSİAD ekonomik-sosyal yıkım saldırılarını dayatırken, haklarını arayanları zorbalıkla bastırırken, Alevi-Sünni ayrımı yaptı mı bir kez olsun? Alevi-Sünni tüm işçi ve emekçiler aynı sömürüyü, aynı baskıyı, aynı yıkımı yaşamıyorlar mı? 28 Şubat ile ordunun, MGK’nın yedeğine düşenler, sözde “laik cephede” birleşmek adına, tam da sermayenin bu saldırılarının hayata geçirilmesinin destekçisi haline getirilmediler mi? 28 Şubat ile amaçlananlardan biri tam da bu değil miydi?

“Alevi-Sünni çatışması” olarak gösterilmek istenen bu kitle katliamlarında MHP üzerinden devletin eli, CİA-MİT ve kontr-gerillanın örgütleyici rolü, daha sonra çeşitli itiraflarla, belgelerle, tanıklarla, bağlantılarla su yüzüne çıktı. Ama hiçbiri soruşturma konusu edilmedi. Açığa çıkan gerçekler örtbas edildi. Davaların hiçbiri tetikçilere verilen göstermelik cezaların ötesine gitmedi. Bugün bu katliamların baş tetikçileri bile mecliste milletvekili konumuna sahipler. Çünkü dün olduğu gibi bugün de hükmünü sürdüren, çürümüş sermaye düzeninin Susurluk devleti ve onun adaletidir.

Sermaye sınıfı, sömürdüğü ve baskı altında tuttuğu emekçilerin, bir gün gelip uyanmasından, insanlık dışı düzenlerini yıkmasından korkuyor. Bu uyanışı engellemek ve geciktirmek için her türlü kirli ve kanlı oyunu tezgahlamaktan çekinmiyor. En öldürücü silahları üretmek için trilyonlar harcıyor. Canlı ölüm makinalarını örgütlemek ve eğitmek için hiçbir masraftan kaçınmıyor. İşçi ve emekçi kitlelerin mücadele isteğini bunlarla boğmaya, yok etmeye çalışıyor. Aydın, devrimci, komünist, insanlığını korumaya, bu barbar düzene muhalefet etmeye çalışan her kesime karşı katliam ve baskı uyguluyor. Sömürü düzeninin devamı için insanca olan herşeyi yoketmek, etkisiz hale getirmek istiyor.

Üçok, Aksoy, Mumcu, Sivas ve Gazi katliamları da aynı güçler tarafından ve aynı çıkarlar doğrultusunda devreye sokuldu.

Devletin katliamlar zincirinin son halkası ise Ulucanlar’da 10 devrimci tutsağın kurşunlanarak ve işkence edilerek alçakça katledilmesidir.

Devletin katliam politikasında dünden bugüne değişen bir şey olmamıştır.

Sermayenin sınıf iktidarı, işçi sınıfı ve emekçilerin sadece sefaleti değil aynı zamanda, dökülen kanı üzerinde yükselmektedir. Kararlılıkla uygulanan ekonomik sosyal yıkım saldırılarına karşı gelişecek direnişi ezmek için sermaye devleti kitlesel katliamlara girişmekten yarın da geri durmayacaktır. 1000 gizli operasyonun örnekleri olan Çorum, Maraş, Sivas, Gazi katliamlarındaki gerçek suçluların ve sorumluların gizlenmesinin, kollanmasının nedeni de budur. Devlet yarın yeniden ihtiyaç duyacağı kanlı icraatlar için kont-gerilla örgütünün elini soğutmak istemiyor.

Sermayenin Susurluk devleti hala işbaşındadır. Operasyonlarına gizli ve açık olarak devam etmektedir. Susurluk devletini unutmak, Sivas katliamını unutmak demektir. Susurluk devletinden hesap sormamak, Sivas katliamından hesap sormamak demektir. Susurluk devletine karşı mücadele etmemek, yeni katliamlar için fırsat tanımak demektir.

Sermayenin kanlı iktidarı yıkılmadıkça bu katliamların da sonunun gelmeyeceğini biliyoruz. Ama bu katliamların hesabı devletten bugün sorulmadıkça, devlet yarın benzeri katliamları örgütlemek konusunda çok daha rahat ve pervasız hareket edecektir.

Tutulması gereken yol Gazi direnişinin yoludur. Gazi direnişi ile devlet ilk kez baltayı taşa vurdu. Gazi şehitleri ve Gazi’de ölümüne direnen emekçiler gelecek katliamların önüne dikilen gerçek birer barikat taşı oldular. Ama Gazi sonrası süreçte devlet bu birleşik devrimci emekçi barikatını bu kez reformistler ve Alevi tacirleri eliyle sulandırarak etkisizleştirme yolunu tuttu.

Devletin, sermayenin bugünkü saldırı ve katliam politikalarına karşı durulmadan dünün hesabı da sorulamaz. Ulucanlar katliamının hesabının sorulması ve hücre saldırısına karşı direnişin yükseltilmesi bugünün en yakıcı görevidir. Bu, aynı zamanda Maraş’ın, Sivas’in, Gazi’nin hesabının da sorulması demektir.

2 Temmuz, katil

sermaye

devletinden

hesap sorma

günüdür!